Analityka digital signage: od Proof of Play do wpływu na sprzedaż

Cztery poziomy dojrzałości pomiaru

Proof of Play nie jest jeszcze dowodem kontaktu

Dobry raport Proof of Play powinien zawierać identyfikator kampanii i kreacji, dokładny czas emisji, długość spotu, ekran i strefę, lokalizację, status playera oraz informację o błędzie. Dzięki temu marketing, retailer i reklamodawca pracują na jednym źródle danych. Raport powinien pozwalać analizować wykonanie planu, SOV, pacing, braki emisji i różnice między lokalizacjami.

Kolejny krok to Proof of Presence. Zagregowane liczniki ruchu, sensory lub analityka obrazu mogą wskazać, czy podczas emisji ktoś znajdował się w strefie nośnika, ile osób przeszło w pobliżu oraz jaki był szacowany czas kontaktu. Nie oznacza to identyfikacji osoby. Dla większości zastosowań wystarczają anonimowe dane o ruchu i obecności.

Jak połączyć emisję ze sprzedażą

Najprostsza korelacja zestawia czas i lokalizację emisji z danymi sprzedażowymi POS. Nie należy jednak automatycznie uznawać każdej zmiany sprzedaży za efekt ekranu. Na wynik wpływają również cena, dostępność towaru, ekspozycja, sezonowość, pogoda i działania konkurencji. Dlatego dojrzalszy pomiar wykorzystuje grupy testowe i kontrolne, okres bazowy oraz porównywalne sklepy.

W raporcie warto oddzielić wskaźniki techniczne, mediowe i biznesowe. Uptime playerów oraz completion rate mówią o jakości dostarczenia. Szacowane impressions, OTS i dwell time opisują widownię. Uplift sprzedaży, liczba transakcji i średnia wartość koszyka opisują outcome. Dopiero taki model daje zarządowi, marketingowi i partnerowi mediowemu wspólny język.

Perspektywa Nedilo

Architektura pomiaru powinna powstawać razem z projektem sieci ekranów. Nedilo łączy logi emisji, status urządzeń, strefy, dane kontekstowe i opcjonalne dane POS, aby rozwijać raport od Proof of Play do Proof of Delivery, Presence i Campaign Lift.